เมื่อสุดสัปดาห์ที่ผ่านมา ผมได้ไปค่ายรับน้องของโต๊ะที่มหา'ลัย
ไปไกลเชียว ... อ.บางสะพาน จ.ประจวบคีรีขันธ์ เกือบถึงชุมพรแล้วแน่ะ
การได้ไปเข้าค่าย ได้ใชีชีวิตร่วมกับคนอื่นๆ
ทำให้ผมได้เรียนรู้อะไรบางอย่าง ....

เกมส์แรกที่พี่ๆจัดให้เล่น คือ ให้เอาป้ายชื่อของเพื่อนไปซ่อน ตามจุดต่างๆ บริเวณที่พัก แล้วปล่อยให้เหล่าเฟรชชี่ไปหาป้ายชื่อของตัวเองคืนมา ... หากใครหาป้ายชื่อของตัวเองเจอ คนที่เอาป้ายชื่อของคนนั้นไปซ่อนก็จะถูกลงโทษ แต่ถ้าหาป้ายชื่อของตัวเองไม่เจอ ก็จะถูกลงโทษเช่นกัน
เกมส์นี้ .. ผมเป็นคนสุดท้ายที่กลับไปถึงกลุ่ม หลังจากที่เอาป้ายชื่อของเพื่อนไปซ่อน
แล้วพอจบเกมส์ หลังจากที่ถูกทำโทษให้เต้นเพลงนู้นเพลงนี้กันไปแล้ว พี่ๆก็มาพูดถึงข้อคิดที่ได้จากเกมส์นี้
ข้อคิดของเกมส์นี้ คือ ... "ให้เราคิดถึงคนอื่น ก่อนที่จะคิดถึงตัวเอง เพราะการที่เราเอาป้ายชื่อไปซ่อน ก็เท่ากับว่า เป็นการให้คนอื่นมาเดือดร้อนแทนเรา"

ผมอึ้งไปเลยล่ะ ... "นี่ผมเป็นคนที่คิดถึงแต่ตัวเองขนาดนั้นเลยหรอ!?"

ผมเฝ้าคิดถึงเหตุการณ์ในตอนนั้น คิดทบทวนซ้ำไปซ้ำมา เพื่อที่จะตอบคำถามตัวเอง
ผมอาจจะเป็นคนที่คิดถึงแต่ตัวเองจริงๆก็ได้ .. แต่แล้ว อะไรล่ะ? ที่ทำให้ผมเป็นอย่างนั้น

การที่ผมเติบโตขึ้นมา โดยไม่มีผู้ใหญ่ให้คำแนะนำ อบรมสั่งสอนอย่างใกล้ชิด ผมที่ต้องทำอะไรๆด้วยตัวเองตั้งแต่เด็ก เติบโตมาด้วยความคิดที่ว่า มนุษย์เราไม่สมควร(และไม่จำเป็น)ที่จะต้องพึ่งพาอาศัยใคร ผมสามารถสอบได้ที่1ของระดับชั้น โดยไม่เคยมีพ่อแม่มาสอนการบ้าน ผมสามารถสร้างเทคนิคในการจดจำได้โดยไม่ต้องอาศัยประสบการณ์ของคนอื่น ผม ... ที่สามารถสอบเข้ามหาวิทยาลัยได้ โดยไม่ผ่านการกวดวิชาจากสถาบันใดๆเลย
และผมที่ถูกคนรักหักอก จนรู้สึกเข็ดขยาดกับความรักเหลือเกิน ..... อยู่คนเดียวมานานเหลือเกิน แล้วนี่มันก็นานมากแล้วนะ ที่ไม่ได้คิดจะทำอะไรเพื่อคนอื่น

แต่ตอนนี้ผม ... กำลังจะเริ่มต้นใหม่แล้วล่ะ
ผมกำลังปรับปรุงตัวนะครับ

 

 

โก๋เป็นนักศึกษาชั้นปีที่ 1
คณะศิลปศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์
ซึ่งกำลังจะย้ายไปอยู่หอวันอาทิตย์นี้แล้วคับ

^^

 

อะไรล่ะที่พอดี อะไรล่ะที่ไม่มาก หรือไม่น้อยจนเกินไป
อันไหนที่จะเหมาะเจาะพอดี อันไหนที่เข้ากัน

จากหมื่น จากพัน จากร้อย จากสิบ .... อันไหนคือหนึ่งเดียวที่เหมาะสม

การที่เราจะเลือกอะไรซักอย่าง หรือจะไม่เลือกอะไรซักอย่าง
เราจะใช้เกณฑ์อะไรบ้าง ในการตัดสินใจ
- ความสวยงาม
- คุณสมบัติ
- ข้อดี/ข้อเสีย
- คุณภาพ
- ราคา
กว่าเราจะได้หนึ่งเดียวที่เราต้องการ
เราต้องกำหนดกฎเกณฑ์มากมายมาใช้ในการตัดสินใจ
ต้องวิเคราะห์ เปรียบเทียบ และชั่งใจ

แต่จะรู้ได้อย่างไรว่า "หนึ่งเดียวที่เราเลือกนั้น เหมาะสมกับเราหรือไม่"

เพราะมีอยู่หลายครั้ง หลังจากที่เรามั่นใจจนเลือกอะไรมาแล้ว
สิ่งนั้นกลับไม่เหมาะกับเรา ไม่เข้ากัน ไม่พอดี
บางครั้ง ... เราก็รู้ได้ทันที
แต่บางครั้ง ... ก็ใช้เวลานานกว่าจะรู้สึก

ผมมีสร้อยข้อมืออยู่เส้นหนึ่ง
เป็นโซ่โลหะขนาดพอดีกับข้อมือ
แต่เดิมมันเป็นแค่สร้อยเปล่าๆ
ซึ่งผมนำจี้เรียบๆจากสร้อยคอ มาประกอบเข้าไป

มันดูดีเชียวล่ะ ... สร้อยข้อมือเส้นนี้

ขนาดโซ่ที่ไม่ใหญ่จนเกินไป แต่ก็ไม่เล็กจนดูอ่อนหวาน
กับจี้รูปไม้กางเขนบางๆ ที่ทำให้สร้อยดูมีเสน่ห์
ผมใส่สร้อยข้อมือเส้นนี้ตลอดเวลา
ทั้งไปเรียน ไปเที่ยว กินข้าว อาบน้ำ หรือว่านอน
ผ่านมาเดือนกว่าๆ ... ผมก็ได้รู้ว่า มันไม่เหมาะกับผมเลย

สร้อยข้อมือที่ผมสร้างสรรค์ขึ้นมาเอง
เป็นสาเหตุของผื่นแดงๆที่แขนของผม
ไม่ใช่แค่รอยผื่นตรงข้อมือ แต่ยาวมาตลอดแขน
ผื่นแดง ทั้งคัน ทั้งแสบ ... จนผมต้องถอดสร้อยนั้นออก

ผมเสียเวลาเกือบสองเดือน กับสร้อยที่ทำให้ผมเกิดผื่นแดง
นี่เป็นระยะเวลาที่น้อยมากนะ ถ้าเทียบกับครั้งก่อนๆ

เพราะผมเคยดันทุรังใส่แหวนวงหนึ่งมากว่าสองปี
ทั้งๆที่ผมแพ้จนเกิดผื่นรอบๆนิ้ว
ทั้งๆที่ผมจะยิ่งแสบเมื่อเหงื่อออก
แต่ก็กลับทนใส่มันอยู่อย่างนั้น จนเกิดรอยคล้ำรอบนิ้ว
กว่าจะตัดใจถอดมันทิ้งได้ ... รอยที่เคยเป็นที่ของแหวนก็ไม่จางไปอีกเลย

 

บางอย่าง ... เราอาจตัดสินได้ด้วยสายตาในครั้งแรก
แต่บางอย่าง ... ก็ต้องใช้เวลานานในการเรียนรู้

ขอให้ทุกคนโชคดี .. ได้เจอหนึ่งเดียวที่เหมาะสมนะครับ