ปาโก๋ .. มนุษย์ผู้ไม่เข้าใจน้ำตาตัวเอง

ผมรักคุณแม่นะ ... แต่ผมไม่มั่นใจว่า ผมรักคุณพ่อหรือเปล่า?

ผมเคยร้องไห้เงียบๆ ในงานวันพ่อที่โรงเรียน ... ผมรู้สึกสะเทือนใจทุกครั้งที่เห็นครอบครัวอื่นอยู่กันพร้อมหน้า ... มันเป็นความรู้สึกที่ไม่มีชื่อเรียกของ เด็กที่เติบโตขึ้นมาในครอบครัวเล็กๆที่มีแม่เป็นทุกสิ่งทุกอย่าง ... ผมไม่รู้ด้วยซ้ำว่า ตอนนั้นผมคิดอะไรอยู่ ... ผมเหลือบไปเห็นรุ่นพี่คนหนึ่งที่เพิ่งเสียคุณพ่อไปเพราะโรคมะเร็ง ... แล้วผมก็ร้องไห้หนักกว่าเดิม

ครอบครัวเราไม่สมบูรณ์ แต่ก็ดีที่สุดเท่าที่คุณแม่จะประคองเอาไว้ได้แล้ว
ครอบครัวเราไม่อบอุ่น แต่ความรักที่คุณแม่มีให้ไม่เคยจางหาย

มันน่าละอายนะที่ผมจะเล่า คุณพ่อของผมยังมีชีวิตอยู่ ไม่ได้ทุพลภาพ ไม่ได้เป็นโรคร้าย ร่างกายสมบูรณ์แข็งแรงดีกว่าผมด้วยซ้ำ ... แต่ลึกๆแล้ว ผมรู้สึกเหมือนกับว่า คุณพ่อได้จากผมไปนานแล้ว

คุณพ่อกลับมามีชีวิตอีกครั้ง ตอนที่ผมกำลังจะเข้ามหาวิทยาลัย ... คุณพ่อเป็นคนขับรถพาผมไปสอบตรงหลายที่ รวมถึงวันสัมภาษณ์ และวันไปขอสละสิทธิ์ด้วย ตอนที่พี่สาวของผมเรียนจบ คุณพ่อก็เข้ามาช่วยจัดการทุกอย่าง พยายามเช่ารถไปรับไปส่งพี่สาวที่มหาวิทยาลัย แล้วก็พยายามใส่สูทนั่งรถเมล์หลายต่อ เพื่อมาถ่ายรูปกับพี่สาวพร้อมกับใบปริญญาในวันที่ฝนตกหนัก

คุณพ่อพูดเสมอว่า คุณพ่อโชคดีที่มีลูกที่ดีสองคน ลูกไม่เคยทำให้พ่อเดือดร้อนใจ
แต่เหมือนคุณแม่จะคิดว่า พวกเราโชคร้ายที่มีคุณพ่อแบบนี้

ทุกครั้งที่คุณแม่รู้ว่า คุณพ่อจะมาหา หรือจะมารับพวกเราไปส่งที่ไหน ... คุณแม่จะกระวนกระวายขึ้นมานิดหน่อย
ความจริง ก็ไม่ใช่แค่คุณแม่หรอกนะ ทั้งคุณยาย ทั้งคุณลุง ... ใครๆก็ไม่อยากให้เรากลับไปเกี่ยวข้องกับคุณพ่อทั้งนั้น

ทุกครั้ง ระหว่างที่อยู่บนรถ คุณพ่อจะชวนคุย สอบถามเรื่องต่างๆนานา อบรมสั่งสอนเราในแบบผู้ใหญ่ รวมถึงความพยายามที่จะโต้แย้งอคติที่ครอบครัวคุณแม่ปลูกฝังใส่หัวเรามาตั้งแต่เด็ก ... แต่รู้ไหม? เรื่องที่ทั้งคุณพ่อและคุณแม่ตั้งเป้าใส่กัน มันไม่เคยมีความหมายอะไรเลย
ลูกที่ไหนจะอยากได้ยินเรื่องแบบนี้กัน? ลูกที่ไหนจะชอบฟังคนอื่นว่าร้ายพ่อตัวเอง? และลูกที่ไหนจะแคลงใจในครอบครัวที่ชุบเลี้ยงตัวเองมา?

เรื่องของผู้ใหญ่ ก็ปล่อยให้เป็นเรื่องของผู้ใหญ่เถอะ ... เมื่อผู้ใหญ่ตกลงกันไม่ได้ ศาลแพ่งก็เข้ามาจัดการต่อ ... แต่เหมือนว่า คำพิพากษาจะไม่ส่วนช่วยในด้านความสัมพันธ์อันดีในครอบครัวเลยซักนิด

แล้วตอนนี้ ผมกับพี่สาวก็โตขึ้นเป็นผู้ใหญ่แล้วซิ ... เรื่องที่ไม่อยากได้ยินเลยต้องมาทนฟังอยู่ตลอด ทั้งๆที่ไม่อยากจะรับรู้ แต่ก็โดนพูดกรอกหูอยู่ทุกวัน ใครถูกใครผิดก็ไม่รู้ ... พวกเรารู้แค่ว่า ไม่อยากฟัง

บางที กฎหมายน่าจะใช้ตัดสินความจริงได้บ้างนะ ที่เป็นอยู่ตอนนี้อย่างกับเรื่อง 藪の中 หรือ ในป่าละเมาะ ของ อาคุตากาวะ ริวโนะสุเกะ ... ความจริงทั้งหมด ไม่ใช่แค่ความจริงจากฝ่ายโจทก์ หรือความจริงจากฝ่ายจำเลย ... พูดกับคนละทีสองที จะรู้ได้อย่างไรว่า เรื่องไหนจริง? เรื่องไหนเท็จ? ... เพราะถ้าถามจากลูกที่เติบโตมาในครอบครัวแบบนี้แล้ว ความจริงหรือความเท็จก็ไม่ได้สำคัญอะไรเลย

สิ่งที่สำคัญคือ ความสุขในครอบครัวมากกว่า
(ซึ่งตอนนี้เหลือน้อยเต็มที)

สุขสันต์วันพ่อนะครับทุกคน ... เสพย์ดราม่าวันพ่อกันแล้ว ก็อย่าลืมไปกราบพ่อกันล่ะ หึหึ