ตั้งแต่เมื่อไหร่กันนะ
ที่ผมหลงใหลกลิ่นหอม และ รสขมของกาแฟ

คิดไปแล้ว .... ก็หาคำตอบไม่ได้แฮะ

ครั้งแรกที่ลองชิม คงเป็นกาแฟของแม่ล่ะมั้ง
แม่เป็นคนติดกาแฟ ต้องดื่มวันละแก้วก่อนออกไปทำงาน
เวลาไปช๊อบปิ้ง หรือ ไปทานข้าวนอกบ้าน
เครื่องดื่มที่แม่จะเรียกหา ก็คือ "กาแฟ"

แม่ชอบกาแฟเย็น จะให้ดีต้องเป็นกาแฟสด
ผมก็เลยพลอยชอบเอสเพรซโซตามแม่ไปเลย

แม่ชอบกาแฟเย็น จะให้ดีต้องเป็นกาแฟสด
ผมก็เลยพลอยชอบเอสเพรซโซตามแม่ไปเลย

เอสเพรซโซเป็นกาแฟรสขม
ไม่ต้องใส่นมมาก ไม่ต้องเติมน้ำตาลให้หวาน
รสชาติกลมกล่อมอย่างนี้แหละที่ผมหลงใหล

พอเห็นภาพกาโฟหอมกรุ่นอย่างนี้
ก็ยิ่งทำให้ผมเพ้อฝันไปใหญ่

ฝันเอาไว้ว่า จะเปิดร้านกาแฟ ล่ะ
แต่งร้านให้เรียบง่าย อบอุ่น ดูสบายตา
ข้างในร้านคงต้องอบอวลไปด้วยกลิ่นกาแฟหอมกรุ่น
อากาศข้างนอกจะหนาวแค่ไหน
ภายในร้านก็ยังอุ่นสบาย ได้พักผ่อนทั้งกายทั้งใจ

อยากจะทิ้งตัวนั่งบนโซฟานิ่มๆ
หานั่งซื้อซักเล่มมาอ่านเคล้ากับกาแฟอุ่นๆ
เปิดเพลงฟังสบายๆ เอนหลัง หลับตา
แล้วก็ปล่อยให้จิตใจล่องลอยไปตามกลิ่นกาแฟ

หลายคนเคยทักผมว่า
"เด็กอย่างนี้ กินเอสเพรซโซเลยหรอ?"
ก็นะ ..... อีกไม่นานก็หมดแสงอาทิตย์แล้ว
ผมเปลี่ยนใจเป็น "คาปูชิโน" หรือ "ลาเต้" ก็ยังโอเคล่ะมั้ง

คาปูชิโน เป็นกาแฟรสขมพอดีๆ
ออกหวาน นุ่มลิ้น ใส่ฟองนม
ส่วนลาเต้สำหรับผมคงไม่ต่างไปจากโอวัลติลใส่กาแฟล่ะนะ

มันออกจะดูแปลกๆมั้ย?
ผมก็อายุไม่มากเท่าไหร่
แต่กลับชอบกาแฟรสขมอย่างเอสเพรซโซ

ไม่รู้เป็นเพราะกินจนติดแล้วรึป่าว
แต่เปลี่ยนไปกินอ่อนกว่านี้ก็ไม่ถูกลิ้นแล้วล่ะ

วู้ว~ อยากซดกาแฟจริงๆ

แต่ก็ยอมรับล่ะนะว่า
สุขภาพผมตอนนี้คงต้องห่างกาแฟไปอีกซักพักล่ะ

เอาไว้ว่างๆ หาเวลาไปศึกษากาแฟดีกว่าเนอะ ^^