แม่มักจะพูดเสมอว่า
"ถ้าไม่ดูแลตัวเองให้ดี เรียนไปยังไม่ทันได้ใช้ความรู้ ก็ตายแล้ว"
ผมเข้าใจดี .... เข้าใจอย่างดีเลยล่ะ
เพราะผมมันเป็นคนอ่อนแอ สุขภาพไม่ดีมากตั้งแต่ไหนแต่ไรแล้ว
จากที่เคยเป็นคนแข็งแรง วิ่งเล่น แกล้งเพื่อนได้ทั้งวัน
ตอนนี้ผมกลับเป็นแค่ คนที่ไร้เรี่ยวแรง แม้แต่จะขยับตัว
จากที่เคยเป็นที่หนึ่งในทุกๆด้าน
เป็นเด็กร่าเริง แจ่มใส กล้าแสดงออก
ตอนนี้ผมคงไม่เหลือเค้าคนเก่าแล้วล่ะ
แม้แต่จะวิ่งให้ครบสองรอบสนาม ผมยังทำไม่ได้เลย
แค่ผมร้องไห้ ผมก็หอบจนเหมือนจะขาดใจ
ความรู้ที่ผมเล่าเรียนมา จะมีประโยชน์อะไร หากผมตายไป
นั่นซินะ .... เป็นอย่างนี้เอง
พระเจ้าคงอยากจะสอนผมล่ะมั้ง
ให้ผมรู้คุณค่าของชีวิตตัวเอง
มากกว่า คุณค่าของตัวเอง
สิ่งที่ผมเพียรพยายามทำมาตลอด
จะมีความหมายอะไร หากผมตายไป ก่อนที่มันจะสำเร็จ
อยากเอนทรานซ์ติด จุฬาฯ หรือ ธรรมศาสตร์ ให้แม่ภูมิใจ
อยากจบปริญญาเอก ให้สมกับที่ตั้งใจเอาไว้
อยากจะเลี้ยงดูพ่อแม่ ไม่ให้ท่านต้องลำบากอีก
แต่สภาพแบบนี้ จะไปสอบยังไงไหว
ความหวังของครอบครัว ... ก็แค่คนขี้โรคคนนึง
