ตอนนี้ผมอาการดีขึ้นแล้วล่ะคับ
หลังจากที่ต้องผ่านค่ำคืนอันโหดร้ายมาสองคืน
ผ่านเรื่องเลวร้าย ทั้งกับตัวเอง และคนใกล้ตัว
ตอนนี้ดูเหมือนว่า ผมจะมีกำลังใจเพิ่มขึ้นท่วมตัวเล็กๆของผมเลยล่ะ
^^
โดยส่วนตัวแล้ว ไม่ค่อยชอบให้ใครมาวุ่นวายเรื่องส่วนตัวหรอกนะคับ
แต่ถ้าเป็นคนที่ไว้ใจ เพื่อนสนิท หรือคนสำคัญ ผมก็พร้อมจะเล่าทุกอย่างให้ฟัง
มาจนถึงเรื่องนี้ ...... มันออกจะรุนแรงกับผมเกินไปหน่อย
บอกตามตรงว่า ผมเก็บมันไว้คนเดียวไม่ไหวจริงๆ
การที่ได้รู้ว่า ตัวเองเป็นต้นเหตุทำให้คนรักต้องทำร้ายตัวเอง
มันทำให้ผมเจ็บ จนเกินปกปิดมันไว้ได้
ผมเอาแต่คิดถึงตัวเองมาตลอด
เฝ้าภาวนาให้ตัวเองหายไปจากที่แย่ๆตรงนี้
โทษพระเจ้า โทษพรหมลิขิต โทษความไม่เป็นธรรมบนโลกมนุษย์
แล้วผมก็โทษ คนที่ผมรัก .... เรื่องความล้มเหลวของตัวเอง
จากใจจริงๆของผม ไม่ได้คิดจะโทษเธอหรอกนะคับ
เพราะผมเต็มใจทำเพื่อเธอเอง ทุกอย่าง
แต่พอหัวใจผมมันอ่อนแอ ผมเองก็ไร้ซึ่งแรงยึดเหนี่ยว
พูดอะไรออกไป ทำอะไรออกไป ก็แค่ต้องการให้ตัวเองหนีจากสภาพนั้นไปเร็วๆ ก็เท่านั้น
ผมทิ้งเธอไว้ข้างหลัง โดยคิดว่าเป็นทางที่ดีที่สุดแล้ว
เพราะทั้งผมและเธอ ต่างก็ต้องการเวลา เพื่อจะสร้างความสำเร็จ
ผมวางใจ คนรอบกายเธอ ผมคิดเอาเองว่า เธอมีความสุขดีอยู่แล้ว
แต่ผมก็คิดผิดถนัด ...... จนมันเกือบจะสายเกินไป
การที่ได้รู้ว่า ตัวเองเป็นสาเหตุทำให้คนที่รักต้องเสียใจ
มันทำให้ผมเจ็บซะมากกว่าที่เคยรู้สึกเสียอีก
มันไม่มีประโยชน์อะไร ที่เราจะคบกันต่อไป
มันไม่ช่วยให้อะไรดีขึ้น เมื่อเราเลิกลา
แต่ผมก็จะไม่ยอมให้เกิดเรื่องร้ายๆขึ้นอีกแล้ว
เพราะผมจะปกป้องหัวใจของคนที่ผมรักเอาไว้ให้ได้
สิ่งที่ผมต้องการจะมอบให้เธอ คือ อิสระ
ไม่ใช่ ทางตัน
วันนี้ ผมฝืนไปเรียนทั้งๆที่ยังไม่หายจากไข้หวัดดีนัก
ผมฝืนเดินทางเป็นสิบกิโล เพียงเพื่อจะไปพูดคุยกับใครคนนึง
เค้าเป็นคนสำคัญ ที่เคยทำร้ายตัวเอง เพราะผม เช่นกัน
ที่ผ่านมาเป็นยังไงไม่สำคัญ
ตอนนี้ผมมีคนที่รักผมมากเท่าชีวิต
และผมก็รักเธอมากเช่นกัน
ผมจะดูแลเธออย่างดี จะไม่ทอดทิ้งเธอไปไหนอีกแล้ว
เพราะที่ตรงนี้ ผมไม่ได้อยู่เพียงลำพัง
ผมยังมีคนสำคัญ .. เพื่อนที่คอยปลอบใจ
และพวกคุณทุกคน คอยให้กำลังใจผมเสมอ
ทั้งๆที่ .... เราเองก็ไม่เคยรู้จักกันมาก่อนด้วยซ้ำ
