เมื่อสุดสัปดาห์ที่ผ่านมา ผมได้ไปค่ายรับน้องของโต๊ะที่มหา'ลัย
ไปไกลเชียว ... อ.บางสะพาน จ.ประจวบคีรีขันธ์ เกือบถึงชุมพรแล้วแน่ะ
การได้ไปเข้าค่าย ได้ใชีชีวิตร่วมกับคนอื่นๆ
ทำให้ผมได้เรียนรู้อะไรบางอย่าง ....
เกมส์แรกที่พี่ๆจัดให้เล่น คือ ให้เอาป้ายชื่อของเพื่อนไปซ่อน ตามจุดต่างๆ บริเวณที่พัก แล้วปล่อยให้เหล่าเฟรชชี่ไปหาป้ายชื่อของตัวเองคืนมา ... หากใครหาป้ายชื่อของตัวเองเจอ คนที่เอาป้ายชื่อของคนนั้นไปซ่อนก็จะถูกลงโทษ แต่ถ้าหาป้ายชื่อของตัวเองไม่เจอ ก็จะถูกลงโทษเช่นกัน
เกมส์นี้ .. ผมเป็นคนสุดท้ายที่กลับไปถึงกลุ่ม หลังจากที่เอาป้ายชื่อของเพื่อนไปซ่อน
แล้วพอจบเกมส์ หลังจากที่ถูกทำโทษให้เต้นเพลงนู้นเพลงนี้กันไปแล้ว พี่ๆก็มาพูดถึงข้อคิดที่ได้จากเกมส์นี้
ข้อคิดของเกมส์นี้ คือ ... "ให้เราคิดถึงคนอื่น ก่อนที่จะคิดถึงตัวเอง เพราะการที่เราเอาป้ายชื่อไปซ่อน ก็เท่ากับว่า เป็นการให้คนอื่นมาเดือดร้อนแทนเรา"
ผมอึ้งไปเลยล่ะ ... "นี่ผมเป็นคนที่คิดถึงแต่ตัวเองขนาดนั้นเลยหรอ!?"
ผมเฝ้าคิดถึงเหตุการณ์ในตอนนั้น คิดทบทวนซ้ำไปซ้ำมา เพื่อที่จะตอบคำถามตัวเอง
ผมอาจจะเป็นคนที่คิดถึงแต่ตัวเองจริงๆก็ได้ .. แต่แล้ว อะไรล่ะ? ที่ทำให้ผมเป็นอย่างนั้น
การที่ผมเติบโตขึ้นมา โดยไม่มีผู้ใหญ่ให้คำแนะนำ อบรมสั่งสอนอย่างใกล้ชิด ผมที่ต้องทำอะไรๆด้วยตัวเองตั้งแต่เด็ก เติบโตมาด้วยความคิดที่ว่า มนุษย์เราไม่สมควร(และไม่จำเป็น)ที่จะต้องพึ่งพาอาศัยใคร ผมสามารถสอบได้ที่1ของระดับชั้น โดยไม่เคยมีพ่อแม่มาสอนการบ้าน ผมสามารถสร้างเทคนิคในการจดจำได้โดยไม่ต้องอาศัยประสบการณ์ของคนอื่น ผม ... ที่สามารถสอบเข้ามหาวิทยาลัยได้ โดยไม่ผ่านการกวดวิชาจากสถาบันใดๆเลย
และผมที่ถูกคนรักหักอก จนรู้สึกเข็ดขยาดกับความรักเหลือเกิน ..... อยู่คนเดียวมานานเหลือเกิน แล้วนี่มันก็นานมากแล้วนะ ที่ไม่ได้คิดจะทำอะไรเพื่อคนอื่น
แต่ตอนนี้ผม ... กำลังจะเริ่มต้นใหม่แล้วล่ะ
ผมกำลังปรับปรุงตัวนะครับ
