ปาโก๋ .. มนุษย์ผู้ไม่เข้าใจน้ำตาตัวเอง

หนังรักโรแมนติกดีๆที่ไม่ควรพลาดนะคร้าบบบบบบบบบ (ยิ้มหน้าบาน)

ต้องยอมรับว่าพล็อตเรื่องดีกว่าที่คิดไว้เลย ดูแล้วรู้สึกชุ่มชื่นหัวใจมากกกกกกกใครที่ชอบหนังรักโรแมนติก ผมขอแนะนำนะครับ
ภาพสวย บรรยากาศดี เพลงเพราะ (ดูแล้วรู้ว่า ผู้สร้างพยายามสร้างความโรแมนติกมากขนาดไหน) นักแสดงดูดี เนื้อเรื่องไม่น้ำเน่า ไม่หวานเจี๊ยบ เพราะพระนางคู่นี้ทะเลาะกันตลอด ฮา! ให้อารมณ์หนังรักทรหด ที่ไม่เหมือนกับเรื่องอื่นๆ
อาจเพราะ หนังรักส่วนใหญ่ที่พระนางปลงใจที่จะลงเอยกันแล้ว มักจะประสบปัญหาจากคนรอบข้าง เช่น แม่ยายโหดร้าย คนนอกอิจฉาริษยา แฟนเก่าอยากมาคืนดี ตบชิงแย่งคนรักกัน ฯลฯ  แต่สำหรับคู่นี้ เป็นการฝ่าฟันอุปสรรคที่จะเกิดขึ้นในชีวิตคู่กันเอง ซึ่งบทเรียนในครั้งนี้ได้สอนอะไรหลายๆอย่างที่แม้แต่ผู้ชม(ผู้เป็นคนนอกโดยสิ้นเชิง) ยังอดไม่ได้ที่จะรู้สึกซาบซึ้ง(จนน้ำตาซึม)ตามไปด้วย

จะรีวิวเต็มๆดีมั้ยเนี่ย? .... ไม่เอาดีกว่า ไม่อยากสปอย เดี๋ยวไม่ยอมไปดูกัน 555+

แต่เนื่องจากเป็นวันคล้ายวันเกิดของมัตสึโมโตะ จุน ผู้รับบทโดเมียวจิ พระเอกของเรื่องนี้
ผมจะมารีวิวจุนแทนหนังละกันเนอะ (ยิ้มร้าย)
อุวะฮะฮ่าฮ่า !

ขอชื่นชมก่อนเลยว่า จุนมีพัฒนาการทางด้านการออกเสียงดีขึ้นมาก ทั้งในภาษาญี่ปุ่นและในภาษาอังกฤษ เพราะแต่ก่อน มัตสึโมโตะซังจะไม่พูดจาชัดเจน ฟังง่ายขนาดนี้เลย เหมือนกลัวว่าใครจะฟังออกว่า ตัวเองพูดอะไร แต่ตอนนี้ไม่ใช่อีกแล้ว ฟังจากเพลงประกอบภาพยนตร์ก็จะเข้าใจได้ดี (One Love : ARASHI) ส่วนภาษาอังกฤษนั้น สำเนียงดีขึ้นมาก ฟังง่ายกว่าแต่ก่อนเยอะ(อีกแล้ว) เพราะสำเนียงภาษาอังกฤษของคนญี่ปุ่นนี่ไม่ธรรมดาจริงๆครับ มาคราวนี้จุนทำให้ผมนึกถึงภาพคนไทยที่ขี้อายหน่อยๆพูดภาษาอังกฤษ (ภาพดูดีขึ้นกว่าเดิมมั้ยเนี่ย? 555+) แต่อยากรู้สึกถึงความมั่นใจของจุนมากกว่านี้จัง
เรื่องของบทบาทคงไม่ต้องพูดถึง เพราะจุนเป็นคนที่ทุ่มเทให้กับการแสดงมาก ถึงขั้นที่ช่วงไหนเล่นละครเรื่องอะไร อิมเมจของจุนก็จะฉายออกมาเป็นตัวละครนั้นเสมอ (หรือจริงๆแล้ว จุนเป็นโดเมียวจิ 555+) ถ้าตัวตนจริงๆของจุนเป็นโดเมียวจิ ผมก็จะไม่สงสัยเลยล่ะครับ
หลายๆคนอาจจะติดภาพเต้าหมิงซื่อจากซีรีย์ไต้หวันอยู่ ผมขอบอกไว้เลยนะครับว่า เต้าหมิงซื่อกับโดเมียวจิคนนี้ ให้อารมณ์แตกต่างกันโดยสิ้นเชิง เพราะโดเมียวจิเป็นผู้ชายที่แย่มากคนนึง ทั้งเอาแต่ใจ ทั้งงี่เง่า อารมณ์รุนแรง ใจร้อน หุนหันพลันแล่น ขี้หึง แถมยังรั่วอีกต่างหาก ฮา! ออกแนวไม่มีอะไรดีนอกจากบ้าน(โคตร)รวย และหน้าตาพอใช้ได้เท่านั้น (เพราะคนที่หล่อที่สุดในเรื่อง คงไม่พ้น รูอิ หรือเล่ยในภาคไต้หวัน .. ซึ่งชุนก็เหมาะกับบทนี้มากเช่นกัน ฤาจะรีวิวชุนต่อด้วยดีหว่า 55+) ใครไม่คุ้นกับพระเอกปากเบี้ยวอาจจะหงุดหงิดเล็กน้อย แต่โดเมียวจิคนนี้แสดงบทอารมณ์ได้ชัดเจนมาก ยิ่งพอเป็นเรื่องของมากิโนะ นางเอกของเรื่องแล้ว ทำให้โดเมียวจิมีรังสีผู้ชายที่แสนดี สามีที่เพียบพร้อมแผ่ออกมาได้เรืองๆเลยเชียวล่ะ

มาถึงเรื่องที่ไม่ชอบในตัวโดเมียวจิคนนี้ คือ จุนโทรมมากกกกกก ยิ่งตอนมีหนวดเป็นไรๆนะ .. ลิงมากๆอ่ะ ทำให้นึกถึงเรื่อง Last Princess ที่จะเข้าฉายที่ไทยอีกไม่นานนี้ แล้วไม่มีเรื่องไหนเลยที่จุนเล่นแล้วจะไม่โดนต่อย (หัวเราะอย่างร้ายกาจ) ขนาดมาเป็นคุณชายโดเมียวจิแล้ว ก็ยังต้องไปผจญภัย ตากแดดตากลมทะเลซะจนผิวคล้ำเสีย (แต่หลังเนียนน่าสัมผัสมากเลย >/////<) ยิ่งใครที่ยังติดภาพเต้าหมิงซื่ออยู่ล่ะก็ ต้องหงุดหงิดเป็นพิเศษ เพราะจุนผอมมาก เอวคอดสุดๆ ถึงแม้จะดูมีกล้ามไหล่กล้ามอกมากขึ้นมานิดนึงแล้วก็ตาม ทำให้ซีนที่โดเมียวจิต้องแบกมากิโนะ จุนดูทรมานมาก อาจเพราะจุนตัวเล็กอยู่แล้ว แล้วต้องมาผจญภัย ร่างกายอ่อนแอ เดินตามหามาโอะจังนาน ซะจนอ่อนเพลีย ... ไม่มีแรงแบกนางเอกนั่นเอง!  ต่างจากเจอร์รี่ที่รูปร่างสันทัด กล้ามใหญ่ แข็งแรง โดยสิ้นเชิง ถ้าไปบุกป่าฝ่าดงซัก10วัน แล้วค่อยมาแบกนางเอกก็ยังแข็งแรงอยู่อ่ะ ... แต่ก็นี้แหละนะ รูปร่างผู้ชายญี่ปุ่น

แต่สิ่งที่ประทับใจที่สุดในหนังเรื่องนี้ ไม่ได้อยู่ที่ตัวพระเอกของเราเลยแต่อย่างใด ... ผมรู้สึกดีนะที่มันออกมาเป็นแบบนี้ เพราะชีวิตคนส่วนใหญ่ เมื่อตัดสินใจที่จะลงเอยกับใครแล้ว หรือแม้แต่ในขณะที่กำลังคบหากันอยู่ มักคิดว่า ความรักเป็นเรื่องของคนสองคน แต่จริงๆแล้ว ก็คงปฏิเสธไม่ได้ว่า คนรอบข้างก็มีส่วนในการรักษาหรือทำลายความสัมพันธ์นี้
ความรักของโดเมียวจิกับมากิโนะที่ฝ่าฟันอุปสรรคด้วยกันมาตลอด มักจะเกิดปัญหาขึ้นเพราะคนนอกทั้งนั้น กว่าทั้งสองคนจะมารักกันได้ ผมก็อดสงสัยไม่ได้ว่า มันไปรักกันตอนไหนฟะ? ... พอความรักมาถึงจุดที่เส้นทางข้างหน้าจะมีแค่เพียงสองเราแล้ว ก็เกิดบทพิสูจน์รักแท้ขึ้นมา คล้ายกับสวรรค์จะไม่เชื่อว่า ไอสองคนนี้มันรักกันจริง ... ท้ายที่สุด เทวดานางฟ้าที่บรรดาลให้เกิดอุปสรรคครั้งสุดท้ายนี้ ก็เพียงแค่ต้องการความมั่นใจว่า ทั้งสองคนนี้จะมีความสุขและสามารถใช้ชีวิตคู่ได้อย่างราบรื่น เท่านั้นเอง
มากไปกว่านั้น รอยยิ้มของนางมารที่สร้างความร้าวฉานมาตลอด งดงามมากจริงๆครับ (ยิ้มจริงใจ)
สรุปแล้ว ... ผมประทับใจสวรรค์กับนางมารนี่เอง (ฮา!)

พีเอส - อยากเอารูปมาลงโปรโมทนะ แต่จำเครดิตไม่ได้ -*- ไม่อยากเสียมารยาทแล้วเอามาลง ขอโทษด้วยนะครับ

ขอพื้นที่เล็กๆ ให้ผมได้วายหน่อยได้ม๊ายยยยย 555+
- ไม่ไหวๆ นึกถึงภาพที่จุนขึ้นจากทะเล หัวฟีบๆ แล้วมากอดมาโอะจังแล้ว ทนไม่ไหวจริงๆ เพราะ จุนดูสวยมาก แบบว่า .... สวยง่ะ ดูงามเหลือเกิน ขนาดกอดกับผู้หญิงอยู่นะเนี่ย ผมยังคิดไปได้ >////<
- โดเมียวจิกับรูอิมีลับลมคมในกันตลอดเลยอ่ะ เห็นแล้วแอบจิ้นไปหลายช๊อต 555+
- จริงๆนะ จุนกับชุนดูสนิทกันขึ้นมากกกกกกกกกกก
- แบบว่าๆ ชุนดูดีได้อีก ... ออกแนว มัตสึยามะ เคนอิจิ ที่เล่นเป็น L ในเดธโน้ตนั่นแหละครับ ถึงตัวจริงจะไม่ได้หล่อมาก แต่อิมเมจในหนังช่วยให้เป็นเทพบุตรไปได้เลย
- ทุกช๊อตที่รูอิปรากฏตัว สร้างความประทับใจเสมอ แต่หลายๆคนคงพอจะรู้อยู่แล้วนะครับว่า รูอิจะปรากฏตัว เพราะคุณชายมาแนวเดอะปริ้นซ์เสมอ (สังเกตรองเท้าเอาก็รู้แล้วล่ะว้า~ 555+)
- ชอบซีนที่จุนกับชุนคุยกันมากๆอ่ะ เพราะฉากของรูอิแสงสวยเสมอ (ไม่ใช่แล่ว -*-)
- ถ้าไม่มีมากิโนะ สองคนนี้กลายเป็นคู่เกย์แน่ๆ ออกแนว เพื่อนสนิท ... เพื่อน กูรักมึงว่ะ อะไรประมาณนั้น
- แต่คู่นี้ก็ดูเป็นเพื่อนรักกันจริงๆนะ ดูมีพัฒนาการในความสัมพันธ์อยู่
- รู้สึกเหมือนผมพยายามสร้างกระแสตอกย้ำความสัมพันธ์อยู่ 555+

วันเกิดจุนง่ะ ... ผมตัดสินใจซื้อเค้กสตอเบอร์รี่สุดหรูหรา ทั้งๆที่ตัวเองอยากกินทีรามิสุมากกว่า เพราะว่า ภาพของจุนสมัยยังเป็นเด็กมันโผล่ขึ้นมาในสมองน่ะซิ ไม่รู้ทำไมอยู่ดีๆ ถึงได้รู้สึกอยากฉลองวันเกิดจุนแบบจริงจังขึ้นมา แต่สุดท้ายผมก็ยังไม่ได้เป่าเทียนชิมเค้กเลย เพราะผมเพลียจนหลับไป ตื่นมาอีกทีก็เที่ยงคืนแล้ว ... ข้ามวัน ฮึกฮึก

คิดถึงจุนมากเป็นพิเศษ
ARASHI no Matsumoto Jun
อยากให้เป็นจุนแห่งอาราชิอย่างนี้ ตลอดไป
อะไรก็ตาม ... ขอให้จุนมีความสุขก็พอ ถ้าจุนมีความสุข แฟนๆก็ยิ้มได้เช่นกัน