เรื่องมันเกิดขึ้นเมื่อคืนวันศุกร์ กว่าโก๋จะเข้านอนก็ประมาณตีหนึ่งแล้ว หลังจากที่เหนื่อยมาทั้งวัน โก๋หลับสนิทไปเลยล่ะ แต่ก็ต้องตื่นขึ้นมาตอนตีสาม เพราะเสียงสุนัขในซอยบ้าน รวมถึงตัวที่นอนอยู่ในห้องเดียวกันด้วย มันเห่าซะลั่น .. ทั้งๆที่ไม่อยากตื่น แต่ก็ต้องตื่นขึ้นมา
ตอนนั้นคุณแม่กับพี่ปรางก็เข้ามาชุมนุมกันในห้องแล้ว โก๋ก็เลยถามว่า มันเกิดอะไรขึ้น!?


...
....
.....

 

เป็นเวลานานหลายสิบปีมาแล้ว ที่ทุกคนในตลาดปากน้ำจะเห็นตายายคู่หนึ่งออกจากบ้านมาทำงานด้วยกันแต่เช้า .. ตาเป็นคนถีบสามล้อรับจ้าง ส่วนยายเป็นขอทาน .. ทุกเช้ายายจะนั่งสามล้อของตามาที่ตลาด เพื่อมานั่งขอทานบริเวณใกล้ๆศาลหลักเมือง พอตกเย็นตาก็จะกลับมารับยายขึ้นสามล้อกลับบ้านไปด้วยกัน
แต่แล้ว ... วันหนึ่งขณะที่ยายนั่งรอตาอยู่ที่เดิม มันเลยเวลามามากแล้ว จากเย็น โพล้เพล้ จนค่ำ ก็ยังไม่เห็นวี่แววของตา
ยายที่เป็นขอทาน เดินเหิรไม่ได้มาหลายปี เพราะด้วยความชราและสภาพงานที่ทำอยู่ประจำ ค่อยๆคลานกลับบ้าน ด้วยความเป็นห่วงตา กังวล สงสัย และน้อยใจ .. ระยะทางจากตลาดมาถึงบ้าน ไม่ใช่ใกล้ๆและไม่ใช่ง่ายๆ ขนาดคนปกติที่เดินเหิรได้สะดวก ยังไม่อยากจะเดินกันเลย .. ถนนใหญ่ รถก็เยอะ มีช่วงอันตรายตั้งหลายจุด .. แต่ยายก็ค่อยๆ คลานกลับมา
ยายน่ะ .. แก่ก็แก่มากแล้ว สังขารก็ใช้การไม่ค่อยได้แล้ว ความจำก็เลอะเลือน .. ยายคลานเข้ามาที่ซอยบ้านโก๋ ซึ่งอยู่ก่อนถึงบ้านของตากับยายหนึ่งซอย เข้ามาถึงกลางซอยก็หยุด .. แล้วร้องไห้ .. สุนัขในซอยก็เลยเห่ากันระงม จนชาวบ้านต้องตื่นขึ้นมาดูกันว่าเกิดอะไรขึ้น


"ตาลืมยายซะแล้ว .. ตาทิ้งยายซะแล้ว"


ลุงของโก๋ที่อยู่บ้านตรงข้าม ตื่นออกมาดูพร้อมกับคุณยายที่นอนอยู่ชั้นล่าง .. ลุงเห็นยายขอทานแล้วก็เข้าใจในทันที ลุงจึงรีบเดินไปที่บ้านของตากับยาย แล้วเรียกให้ตาออกมารับยายกลับบ้าน
หลังจากนั้น ตาก็มารับยายกลับไป .. ทั้งซอยกลับมาเงียบเป็นปกติเหมือนเดิม
แต่ไฟในบ้านของเรา ยังคงสว่างอยู่ .. คุณยายของโก๋ออกมานั่งตรงระเบียงบ้าน ครุ่นคิดอะไรบางอย่าง .. คุณแม่มองออกจากห้องนอนออกไป เราทุกคนล้วนรู้สึกอย่างเดียวกัน

 

.....
...
..

 

ขนาดคนที่ร่วมทุกข์ร่วมสุขกันมานาน จนถึงบั้นปลายของชีวิตแล้ว ... ยังทำกันได้ลงคอ
นับประสาอะไรกับคนที่เพิ่งเจอกันไม่นาน คบกันมาไม่นาน ... ที่จะเปลี่ยนไป
 

 

 

 
แล้วทุกคนก็นอนไม่หลับ .. หลับไม่ลงจริงๆ
พอเช้าก็เลยไม่ตื่น .. ไม่ตื่นจริงๆ
ตื่นอีกทีบ่ายสอง โอ้ แม่เจ้า
ตั้งใจจะปั่นการบ้าน สะสางงานEGให้เสร็จ
คงจะไม่เสร็จง่ายๆแล้ว
ชีวิตบัดซบ .. ขอโควต้าไม่ได้ ลงทะเบียนเรียนไม่ทัน .. ดรอปเลยดีไหม?

 

 

 

คนที่ไม่อยากลืม

 

Comment

Comment:

Tweet

ล็อกอินหลุด ขี้เกียจล็อกใหม่ ฮ่าๆ

ขอบคุณมากจ้าปลาย
ไม่ไพรเวทเท่าไหร่หรอก แค่บรรยายไม่ถูกความรู้สึกนี้
มันอัดอั้น sad smile

แต่อ่านแล้วแอบคิดว่า;

คุณตาอาจจะลืมคุณยายก็ได้
แบบไม่ใช่การตั้งใจลืม

แต่เป็นการลืมเพราะวัยชรา

แอบคิดอย่างนั้น จริงๆนะ double wink

#4 By KiBiiz* (210.86.128.84) on 2009-09-15 11:19

กร้ากกกกกกกกกกกกกกก ฮา ข้างบน กำลังเศร้า ๆ เลย

ชินคลานกลับมานี่เอง มิน่าหมามันถึงเห่าหอน คั่ก ๆ ๆ


โห เรื่องที่แกเล่า น่าจะเอาไปลงไปรายการอะไรนะ ที่ชอบเอาชีวิตคนจน คนน่าสงสารมาเผยแพร่

แต่มันก็เป็นข้อคิดชีวิตดีเนอะ

ตาเขาก็คงแก่ ๆ แล้วล่ะ เลยลืมไปบ้าง แต่อยู่ร่วมสุขร่วมทุกข์กันมาขนาดนี้ ลืมวันเดียวถึงกับโทษกันเลยหรอเนี่ย งี้แหละ คนเราก็ชอบมองแต่ความผิด ไม่เคยคิดถึงความดีที่ผ่านมา!

Hot!
อ่าว ...
เออ ขอโทษนะที่ทิ้งชินไว้คนเดียว
คลานกลับมา เหนื่อยมากมั้ย?


หึหึ

#2 By :: PAKO :: on 2009-09-13 21:07

แสรด ลืมกูเหรอT T