posted on 07 Jun 2009 18:15 by youtiao in daily, Etc
เมื่อคืนวันอังคารที่ผ่านมา คุณพ่อขับรถมารับที่บ้านตอนประมาณสามทุ่มครึ่ง จากปากน้ำใช้เส้นทางทางด่วนกาญจนาภิเษก ลงพระรามสอง ผ่านเข้าถนนเพชรเกษม ถึงแก่งกระจานก็ใช้เวลา 2 ชั่วโมงพอดี
รีสอร์ทที่คุณพ่อพาไปพักชื่อ บ้านอิงน้ำ ตั้งอยู่ริมแม่น้ำเพชรบุรี แต่เพราะไปถึงตอนดึกแล้ว ก็เลยต้องแยกย้ายกันไปพักผ่อนทันที
แต่ปรากฏว่า เปิดห้องนอนเข้าไปเจอเจ้าตัวนี้
ลูกแมวน้อย ร้องเรียกหาแม่ ซักพักตัวแม่ก็มาร้องเรียกอยู่หน้าประตูห้อง เลยต้องปล่อยให้ออกไป
ถึงแม้เมื่อคืนจะนอนดึกเกือบตีสอง แต่ก็ยังลุกขึ้นมาสูดอากาศตั้งแต่หกโมงเช้า อากาศดีมาก ชุ่มชื้นด้วยไอน้ำค้าง เดินไปถ่ายรูปเล่นที่ริมแม่น้ำเพชร น้ำใสไหลแรง หลังจากกินข้าวต้มมื้อเช้าแล้วก็เริ่มเดินสำรวจสถานที่ ถ่ายรูปกันอย่างจริงจัง
ออกจากรีสอร์ทตอนสิบโมงครึ่ง ไม่นานก็ถึงบริเวณเขื่อนแก่งกระจาน เป็นเขื่อนที่กว้างใหญ่มาก คุณพ่อพานั่งรถชมวิวรอบแนวสันเขื่อน แล้ววนกลับเข้าตัวเมืองใช้เวลาประมาณ 2 ชั่วโมง
จากนั้นก็แวะกินข้าวกันที่ร้านเจ๊พร กับข้าวร้านนี้อร่อยทุกอย่างเลย วนเวียนอยู่ในเมืองซักพัก จนตลาดนัดวันพุธเริ่มขายของ ก็ลงไปซื้อมะนาวจากสวน มันเทศ และขนุนกลับบ้าน
ขากลับแวะไหว้พระที่วัดเพชรสมุทรวรวิหาร สักการะหลวงพ่อบ้านแหลม แล้วเดินทางกลับสู่กรุงเทพมหานคร
http://www.slide.com/r/AIKMSXlLlz86DKDWzEDXzWO2tJQSd2s4?previous_view=lt_embedded_url
:: เพิ่มเติม ::
สำหรับใครที่ต้องการเดินทางแบบสบายๆ แบบไม่มีรถส่วนตัว ก็มีรถตู้จากอนุสาวรีย์ฯ จอดข้างห้างเซ็นจูรี่ มาส่งถึงตัวเมืองแก่งกระจานเลย ค่าโดยสารเที่ยวละ 200.- จากตัวเมืองนั่งรถมาต่ออีกไม่กี่นาทีก็ถึงที่รีสอร์ทแล้วล่ะ
พรุ่งนี้เปิดเทอมแล้วล่ะ แต่โก๋ยังทำตัวเหมือนเปิดเทอมเดือนหน้าอยู่เลย
^_____________________^
อะไรล่ะที่พอดี อะไรล่ะที่ไม่มาก หรือไม่น้อยจนเกินไป
อันไหนที่จะเหมาะเจาะพอดี อันไหนที่เข้ากัน
จากหมื่น จากพัน จากร้อย จากสิบ .... อันไหนคือหนึ่งเดียวที่เหมาะสม
การที่เราจะเลือกอะไรซักอย่าง หรือจะไม่เลือกอะไรซักอย่าง
เราจะใช้เกณฑ์อะไรบ้าง ในการตัดสินใจ
- ความสวยงาม
- คุณสมบัติ
- ข้อดี/ข้อเสีย
- คุณภาพ
- ราคา
กว่าเราจะได้หนึ่งเดียวที่เราต้องการ
เราต้องกำหนดกฎเกณฑ์มากมายมาใช้ในการตัดสินใจ
ต้องวิเคราะห์ เปรียบเทียบ และชั่งใจ
แต่จะรู้ได้อย่างไรว่า "หนึ่งเดียวที่เราเลือกนั้น เหมาะสมกับเราหรือไม่"
เพราะมีอยู่หลายครั้ง หลังจากที่เรามั่นใจจนเลือกอะไรมาแล้ว
สิ่งนั้นกลับไม่เหมาะกับเรา ไม่เข้ากัน ไม่พอดี
บางครั้ง ... เราก็รู้ได้ทันที
แต่บางครั้ง ... ก็ใช้เวลานานกว่าจะรู้สึก
ผมมีสร้อยข้อมืออยู่เส้นหนึ่ง
เป็นโซ่โลหะขนาดพอดีกับข้อมือ
แต่เดิมมันเป็นแค่สร้อยเปล่าๆ
ซึ่งผมนำจี้เรียบๆจากสร้อยคอ มาประกอบเข้าไป
มันดูดีเชียวล่ะ ... สร้อยข้อมือเส้นนี้
ขนาดโซ่ที่ไม่ใหญ่จนเกินไป แต่ก็ไม่เล็กจนดูอ่อนหวาน
กับจี้รูปไม้กางเขนบางๆ ที่ทำให้สร้อยดูมีเสน่ห์
ผมใส่สร้อยข้อมือเส้นนี้ตลอดเวลา
ทั้งไปเรียน ไปเที่ยว กินข้าว อาบน้ำ หรือว่านอน
ผ่านมาเดือนกว่าๆ ... ผมก็ได้รู้ว่า มันไม่เหมาะกับผมเลย
สร้อยข้อมือที่ผมสร้างสรรค์ขึ้นมาเอง
เป็นสาเหตุของผื่นแดงๆที่แขนของผม
ไม่ใช่แค่รอยผื่นตรงข้อมือ แต่ยาวมาตลอดแขน
ผื่นแดง ทั้งคัน ทั้งแสบ ... จนผมต้องถอดสร้อยนั้นออก
ผมเสียเวลาเกือบสองเดือน กับสร้อยที่ทำให้ผมเกิดผื่นแดง
นี่เป็นระยะเวลาที่น้อยมากนะ ถ้าเทียบกับครั้งก่อนๆ
เพราะผมเคยดันทุรังใส่แหวนวงหนึ่งมากว่าสองปี
ทั้งๆที่ผมแพ้จนเกิดผื่นรอบๆนิ้ว
ทั้งๆที่ผมจะยิ่งแสบเมื่อเหงื่อออก
แต่ก็กลับทนใส่มันอยู่อย่างนั้น จนเกิดรอยคล้ำรอบนิ้ว
กว่าจะตัดใจถอดมันทิ้งได้ ... รอยที่เคยเป็นที่ของแหวนก็ไม่จางไปอีกเลย
บางอย่าง ... เราอาจตัดสินได้ด้วยสายตาในครั้งแรก
แต่บางอย่าง ... ก็ต้องใช้เวลานานในการเรียนรู้
ขอให้ทุกคนโชคดี .. ได้เจอหนึ่งเดียวที่เหมาะสมนะครับ
posted on 13 Feb 2008 22:33 by youtiao in Etc
หากดอกกุหลาบแดง เป็นสื่อแสดงถึงความรักของหนุ่มสาว
แม่ค้าพ่อขายแถวปากคลองตลาด คงปรารถนาให้มีวันแห่งความรักนี้ไปทั้งปีทั้งชาติเป็นแน่แท้
หากปีหนึ่งมี 365 วัน เรามีวันแห่งความรักเพียง 1 วัน เท่านั้นหรือ
เมื่อใกล้ถึงวันวาเลนไทน์ คนในสังคมเมืองคิดถึงเรื่องอะไรกัน
เพราะเปิดวิทยุไปคลื่นไหนๆ ก็มีแต่เพลงรักมาเป็นจุดขาย
ที่ใช้ความหมายที่ผิดเพี้ยนไปจากเดิม นี่เป็นสิ่งที่บ่งบอกได้อย่างชัดเจนที่สุดว่า
คนยุคนี้มองค่าของความรักเพียงเพื่อตัวเอง เพียงเพื่อความพึงพอใจ
และเพื่อให้ตัวเองได้ครอบครอง โดยไม่ได้คำนึงถึงครรลองทางศีลธรรม
เพื่อสะท้อนถึงความคับแคบทางจิตวิญญาณของผู้คน
แน่ล่ะ ย่อมมีผู้เห็นว่าเพลงก็คือเพลง คือสิ่งบันเทิงชนิดหนึ่งเท่านั้น
แต่ถ้ามองว่าเพลงคือ สิ่งที่สะท้อนถึงค่านิยมของสังคม นั่นก็หมายความว่า
สังคมไทยวันนี้เสื่อมลง มองเพียงเพื่อตัวเองฝ่ายเดียว รักเขาก็ต้องให้ได้มา
มีรักอยู่แล้ว ก็มีรักสอง รักสาม รักสี่... โดยไม่มีข้อกำหนด
คนเราตีค่าความรักกันแบบใด หญิง-ชาย รักกัน ชอบกัน
ต้องตกเป็นของกันและกันเท่านั้นหรือ คือบทพิสูจน์รัก ใช่หรือไม่
วันนี้สังคมเห็นปัญหาของวัยรุ่นที่หมกมุ่นวุ่นกัน เพียงเพื่อการได้สมสู่
สุขเพียงชั่วคราว สุขเพียงข้ามคืน คุณค่าของศักดิ์ศรีมนุษย์หดหาย
จะโทษเด็กๆเหล่านั้นก็ไม่ได้ ผู้ใหญ่วันนี้สร้างฐาน สร้างเกราะอะไรไว้ให้เขาบ้าง
คิดกันแบบง่ายที่สุด เมื่อคนใหญ่คนโตรับรู้ถึงปัญหาเด็กวัยรุ่นวุ่นเซ็กส์แล้ว
ได้ลงมือแก้ไขปัญหาอย่างไรบ้าง?
เห็นมีแต่มาแถลงข่าว สร้างภาพ นำพฤติกรรมในแง่ลบของเด็กออกมาประชาสัมพันธ์
แต่ไร้ข้อเสนอแนะเพื่อหาทางแก้ไข หรือไม่ก็แก้แบบขอไปที
พอถึงฤดูกาลใหม่ เทศกาลใหม่ก็หาเรื่องแปลกๆ เกี่ยวกับพฤติกรรมวัยรุ่นมาเสนออีก
ในนามของความรักที่แท้จริง คืออะไรหนอ
คำตอบอยู่ในบทจดหมายของนักบุญเปาโลถึงชาวโครินธ์ ฉบับที่ 1 บทที่ 13
"ความรักย่อมอดทน มีใจเอื้อเฟื้อ ไม่อิจฉา ไม่โอ้อวด ไม่จองหอง ไม่หยาบคาย ไม่เห็นแก่ตัว
ความรักไม่ฉุนเฉียว ไม่จดจำความผิดที่ได้รับ ไม่ยินดีในความชั่ว แต่ร่วมยินดีในความถูกต้อง
ความรักให้อภัยทุกอย่าง เชื่อทุกอย่าง หวังทุกอย่าง ความรักไม่มีที่สิ้นสุด"
นี่คือคำตอบของความรักแท้ที่ต้องดูแล ใส่ใจกัน
และขอให้เป็นคนดีที่รักกันและกันตลอดไป...
^^ สวัสดีครับทุกคน
วันนี้ผมมาแนวประหลาดอีกแล้ว 55+
จาก วารสารแม่พระยุคใหม่ เช่นเคยครับ
พรุ่งนี้ก็วาเลนไทน์แล้ว ขอให้กามเทพอวยพรให้ทุกคนละกันเนอะ
วันที่แสนดี วันที่มีสุข ... เกิดขึ้นได้ทุกวัน เพียงแค่เราเปิดใจ
