เข้ามาอัพบล็อคทีไร เคียวยะคุงข้างๆก็นอนหลับปุ๋ยแล้วทุกที
ความสัมพันธ์มันจืดจาง จนแทบจะไม่เหลืออะไรแล้วนะ
(ความจริง ก็ไม่เหลือแล้วจริงๆ .. หัวใจเกลี้ยงเลย)
ช่วงนี้เป็นช่วงตกต่ำของชีวิต(การเรียน) มันเป็นเรื่องที่แก้ตัวไม่ได้ แล้วก็ไม่ชอบแก้ตัวด้วย ...
แต่ก็นะ อยากระบายบ้างอะไรบ้าง เครียดมากๆมาทั้งอาทิตย์แล้ว
ดูเหมือนว่า อะไรๆจะเป็นใจ ทำให้การเรียนในเทอมนี้ มีอุปสรรคอยู่ตลอดเวลา ...
ทั้งเรื่องหอ ทั้งเรื่องลงทะเบียน ทั้งเรื่องวิชาเอก จนมาถึงเรื่องสุขภาพของตัวเอง ... Trouble is my friend จริงๆ
จะพูดยังไงดีล่ะ? ... โก๋เป็นคนที่คิดเสมอว่า ถ้าคนอื่นทำได้ เราเองก็ต้องทำได้เช่นกัน ...
แล้วก็ใช้ความคิดนี้แหละ ปลอบใจตัวเองตอนที่ไม่ได้หอ
เพราะมีรุ่นพี่หลายคนที่รู้จักก็ต้องเดินทางไป-กลับใช้เวลาหลายๆชั่วโมงเหมือนกัน แต่พี่ๆก็เรียนไหว ทำงานไหว ร่วมกิจกรรมได้ตลอด ...
มาถึงคราวที่เราได้มีประสบการณ์ตรงบ้าง อยากบอกว่า มันยากมากกกกกกกกเลยที่จะทำได้อย่างที่คิดไว้
พอนานๆเข้าร่างกายก็เริ่มทนไม่ไหว เพลียมาก เพลียตลอดเวลา นอนเท่าไหร่ก็ไม่พอ ยิ่งเหนื่อยมากยิ่งฝันร้าย ยิ่งไม่ได้พักผ่อน
หลับยาว20ชั่วโมงจนไม่ได้ไปเรียนก็มี ฝืนทำการบ้านจนเช้า สุดท้ายก็ไม่มีแรงจะฉุดตัวเองไปเรียน
ออกจากบ้านไปได้ครึ่งทางแล้วทนไม่ไหวต้องกลับมาพักที่บ้านก็เคย ...
สุขภาพค่อยๆแย่ลงเรื่อยๆ เรื่องเรียนก็เครียดมากขึ้นเรื่อยๆ ทั้งเรียนตามเพื่อนไม่ทัน ทำงานส่งไม่ตรงเวลา ขาดเรียนบ่อยขึ้น อาจารย์ก็ไม่รับตรวจงาน มีปัญหาทั้งกับเพื่อนในเอก ทั้งกับอาจารย์ น่าปวดหัว ...
ป่วยหรอ? ไม่สบาย? ใบลาล่ะ? ใบรับรองแพทย์? แล้วถ้ากับโรคที่ไม่มีชื่อเรียกทางวิทยาศาสตร์ หรือรักษากับแพทย์ทางเลือก จะไปเอาใบรับรองจากไหนมาส่งได้ทุกวัน หรือถ้าเป็นหอบหืด โรคกระเพาะ ไมเกรน ที่อยู่ๆก็เป็น เดี๋ยวๆก็หายน่ะ จะต้องเขียนใบลาแนบใบรับรองแพทย์ยังไง?
เฮ้อ~ เครียดมากจริงๆนะ เครียดเรื่องพวกนี้ ... อาจเป็นเพราะตัวเองแบ่งเวลาไม่เป็น ไม่รับผิดชอบ หรืออะไรก็แล้วแต่ ... บางทีก็คิดว่า ดร็อปเรียนไปก่อนน่าจะดีกว่า ...
เอาจริงๆ คะแนนเก็บที่มีอยู่ตอนนี้ บวกกับคะแนนสอบไฟนอล คงไม่สามารถทำให้โก๋สอบได้ดีกว่าเกรดCหรอก แล้วถ้าไม่ผ่านก็ต้องลงเรียนใหม่อยู่ดี
ความคิดที่จะเรียนจบภายใน4ปีไม่อยู่ในหัวเลยนะ เป็นไปไม่ได้เลย
แล้วท่ามกลางความตึงเครียดที่มหาลัย .. ก็ยังมีความกังวลใจอีกต่างๆนานา ...
เรื่องเรียนที่ควรจะปรึกษาคุณพ่อ ก็ไม่กล้าปรึกษา เพราะโดนมาแล้ว เรื่องหอเนี่ยแหละ คุณพ่อพูดมาประโยคนึงที่ทำให้รู้สึกเสียใจมากจนถึงตอนนี้
คุณพ่อบอกว่า "อย่าแค่คิดว่า คนอื่นทำได้ เราเองก็ต้องทำได้ .. สุขภาพเรากับคนอื่นมันเหมือนกันรึยังไง?" ทั้งเรื่องค่าใช้จ่าย เรื่องเกรด เรื่องนู้นเรื่องนี้ เฮ้อ~
มีครั้งนึง .. โก๋นั่งมองงานที่ต้องส่งอยู่หน้าคอม ตอนนั้นเวลาประมาณตีสองแล้ว คุณแม่ลงมาดูว่า ทำไมโก๋ยังไม่ขึ้นไปนอน
โก๋บอกคุณแม่ว่า "ยังทำการบ้านไม่เสร็จ ทำไม่ได้ ทำการบ้านไม่ได้" แล้วก็จมปรักอยู่กับงานในมือที่กว่าจะเสร็จก็เช้าพอดี คุณแม่ลงมาชงกาแฟตามปกติ แล้วเห็นโก๋แผ่อยู่หน้าคอม
ท่านไม่พยายามปลุกให้โก๋ไปเรียน หรือถามอะไรทั้งสิ้น คุณแม่แค่หยิบหมอนมาให้ แล้วบอกให้นอนดีๆ ...
วันนั้นเป็นวันที่แย่ที่สุด โก๋พลาดรายงานกลุ่มไปสองวิชา โดนทั้งเพื่อนและอาจารย์ต่อว่า มันหลอนมากเลย ทั้งๆที่ไม่ได้เห็นสีหน้าตรงๆ
แต่โก๋รู้สึกถึงสายตาไม่เป็นมิตร สายตาที่คอยตำหนิกับคำว่า "อีกแล้วหรอ?" มันคอยหลอกหลอนอยู่ตลอดเวลาเลย ...
คืนนั้นโก๋ขึ้นมานอนกับคุณแม่ตอนดึกแล้ว โก๋นอนไม่หลับเลย คิดถึงคำพูดของเพื่อนตลอด คิดถึงเรื่องเรียน คิดแล้วก็ร้องไห้ นอนร้องไห้เงียบๆอยู่ตรงนั้นข้างๆคุณแม่
แล้วคุณแม่ก็พลิกตัวมา ท่านเอามือลูบหัว ทั้งๆที่มองไม่เห็นหรอกว่าโก๋มีสีหน้ายังไง ท่านไม่รู้ด้วยซ้ำว่าโก๋ยังไม่หลับ โก๋ต้องแกล้งทำเป็นพลิกตัวหันหลังให้ท่าน แล้วกลั้นสะอื้นไว้
เพราะมีคุณแม่อยู่ที่บ้านยังไงล่ะ ... ถึงได้อดทนไป-กลับ ปากน้ำ-รังสิตอย่างนี้มาตลอดนี้
หวังว่า เช้านี้จะเป็นเช้าที่สดใส และเป็นวันที่ดี
โอยาสุมิ มินนะ
คิดถึงเพลง あなたがいるから anata ga irukara ของเรื่องโคนันขึ้นมาทันที
ความจริงเคยใช้เพลงนี้กับเพื่อนคนนึง .. แต่ตอนนี้เข้าใจแล้วล่ะว่า
เพลงนี้เหมาะกับคุณแม่มากกว่าเยอะเลย
ความจริงมีเรื่องหงุดหงิดเกี่ยวกับFangirlที่ชอบดารานักร้องคู่วายนิดหน่อย
แต่ไม่อยากพูดถึงแระ ... แค่นี้ก็เครียดมากพอ
บริโภคน้ำตาลเท่าไหร่ก็ไม่พอจะเลี้ยงสมองแล้ว ไปนอนดีกว่า