ทำไมสัปดาห์นี้ถึงสิ้นสุดเร็วอย่างนี้ล่ะ
ตอนแรกคิดว่ามันจะทรมาน จนดูเหมือนนานแสนนาน
แต่ไม่ทันไร .... อ้าว พรุ่งนี้ก็หยุดอีกแล้วนี่
ผมกลับมามีพลังแล้วรึยังเนี่ย?
ช่วงนี้ผมนอนไม่หลับ แถมเช้าก็ไม่ยอมตื่น
เฉลี่ยแล้วก็ได้นอนคืนละประมาณ 4-5 ชั่วโมง
นาฬิกาก็ปลุก 4.30 ตรงเวลาทุกวันนะ
แต่ไม่รู้ทำไมผมถึงเห็นนาฬิกาบอกเวลา 6.58 ทุกครั้งที่ตื่นนอน
หะๆ ผมตื่นสายอีกแล้วซิเนี่ย
ผมพลาดโอกาสที่จะเซฟเงินค่ารถไปแล้ว
แล้วผมก็กำลังจะใช้จ่ายอย่างสิ้นเปลืองอีกด้วย
เพราะผมต้องรีบไปให้ถึงโรงเรียนก่อน 7.45 เนี่ยนะซิ
ทางเดียวที่จะไปให้ทันได้ก็คือ "มอเตอร์ไซค์"
ถ้าเป็นวันปกติ ที่ตื่นปกติ
ถึงแม้จะไม่ได้ติดรถลุงไปเรียน
แต่ก็จะได้ขึ้น 1ในสิ่งมหัศจรรย์ของไทย "รถตู้" ไปเรียนแทน
ความมหัศจรรย์ของรถตู้ไทย
คนทั่วไปที่โดยสารรถส่วนตัว หรือ รถประจำทางอาจจะไม่รู้
แต่สำหรับคนที่ใช้บริการรถตู้สายถนนศรีนครินทร์ย่อมรู้ดี
ผมสามารถเดินทางจากแยกการไฟฟ้าปากน้ำ
ไปถึงสี่แยกเทพารักษ์ได้ในเวลา 2 นาที ถ้ารถไม่ติด
มันช่างรวดเร็วอะไรเช่นนี้เนี่ย!?
มาพูดถึงเรื่องมอ'ไซค์กันต่อ
มอ'ไซค์รับจ้างจากซอยบุญศิริ
จะสามารถเลือกเส้นทางในการเดินทางได้ 2 เส้นทาง
คือ ถนนศรีนครินทร์ และ ถนนสุขุมวิท
ซึ่งผมก็มักจะให้พี่วินรับจ้างไปทางศรีนครินทร์
เพราะรถมันติดแค่จุดเดียว คือ แยกเทพารักษ์ นั่นแล
พี่วินสามารถลัดเลาะจากซอยบุญศิริ
ไปโผล่ที่โลตัสศรีนครินทร์ได้ในเวลาประมาณ 10 นาที
ใช้เวลาในการลัดเลาะผ่านฝุ่นและรถจำนวนมาก
ที่ติดรอไฟแดง แยกเทพารักษ์ อีกประมาณ 10 นาที
ที่เหลือก็แค่บึ่งไปให้ถึงเซนต์โยเซฟ บางนา
ผมมักจะกำหนดค่าโดยสารไว้ที่ 60 บาท
เพราะมันเป็นราคาดุลยภาพ ที่ทั้งผมและพี่วินพอใจ
แต่บางครั้ง พี่วินเกิดไม่พอใจขึ้นมาเนี่ยซิ
พี่วินก็จะโก่งค่าตัวเพิ่มขึ้นเป็น 70 บาท
ไม่สงสารเด็กตาดำๆ ยังไม่มีรายได้อย่างผมบ้างเล้ย
จำได้ว่า ก่อนวิกฤตการณ์น้ำมันแพง
ผมจ่ายแค่ 30 บาท ก็เติมน้ำมันได้เต็มถังมอ'ไซค์แล้ว
พี่วินล่อซะ 70 .... ผมก็แห้งตายกันพอดี
แล้วสัปดาห์นี้ ผมก็จำยอมให้พี่วินรีดเลือดไปซด
แทนน้ำมันรถ 140 บาท แล้วด้วย ^^"
สัปดาห์หน้าจะพยายามฉุดตัวขึ้นจากเตียงก่อนหกโมงเช้าให้ได้
ผมจะได้ไม่ต้องเสียเลือดให้พี่วินรีดอีก เง้อ~
