doujiang

จดหมาย

posted on 24 Jun 2009 10:40 by youtiao  in doujiang

 

สิ่งที่ดีที่สุดของการเขียนจดหมาย
ไม่ได้อยู่ที่ตอนมานั่งนึกว่า
เขาจะอ่านจดหมายของเราหรือเปล่า
แต่เป็นตอนที่เราคิดจะเขียนถึงเขาซะมากกว่า
                                                         - เพื่อนสนิท

 

 

ผมน่ะ ชอบเขียนจดหมายมากเลยนะ เริ่มเขียนมาตั้งแต่ป.3 จนตอนนี้อยู่ปี2แล้ว ก็ยังเขียนอยู่ ถึงแม้ว่าจะเปลี่ยนมาใช้อีเมลล์มากขึ้นก็ตาม
ผมน่ะ เริ่มกลับมาเขียนจดหมายจริงจัง หลังจากได้ดูภาพยนตร์เรื่อง The Letter และยังใช้วันครบรอบกับแฟนคนแรก เป็นข้ออ้างในการเขียนหาเธอมาตลอด
ผมน่ะ เขียนจดหมายด้วยความรู้สึกดีๆ ใช้จดหมายกับตัวอักษรจากลายมือของผม ถ่ายทอดความคิดถึงและความห่วงใยให้เธอมาตลอด แค่วันนั้น ปีละครั้งเท่านั้น
ผมน่ะ ไม่เคยได้คิดถึงความเหมาะสม หรือ ความรู้สึกของใครเลย มันอาจฟังดูเห็นแก่ตัวนะ แต่ผมก็แค่อยากจะมอบความรู้สึกดีๆ มันไม่น่าเป็นเรื่องผิด ไม่ใช่หรอ?

ผมน่ะ ไม่ได้ปฏิบัติต่อเธอเป็นกรณีพิเศษ เพราะหวังจะแย่งเธอมาจากใครหรอกนะ
หากมีคนที่พิเศษในกรณีแบบนี้อีก5คน หรือ10คน ผมก็จะทำแบบเดียวกัน

 

แต่ผมน่ะ ลืมคิดไปว่า ไม่ใช่ทุกคนที่ต้องการความรู้สึกดีๆ จาก แฟนเก่า

 

 

 

ใครคนหนึ่งบอกผมว่า มันไม่สมควรหรอกนะที่ผมจะเขียนจดหมายให้ในวันครบรอบ ในเมื่อเราไม่ได้เป็นอะไรกันแล้ว และเธอก็กำลังมีความสัมพันธ์กับคนอื่นอยู่
เธอบอกว่า "สถานภาพ" มันไม่เหมาะสม

แล้วความรู้สึกล่ะ ความสัมพันธ์อันดีฉันเพื่อน ความทรงจำ ความผูกพัน ทุกสิ่งทุกอย่าง มันไม่สำคัญมากพอที่จะให้เรารักษาความรู้สึกดีๆที่มีให้กันเอาไว้หรอ

หากเป็น9ใน10 คงพอจะเข้าใจ หากเป็น10ใน100 คงจะพอทำใจได้ ... แต่เราจะหาคนที่เป็น1ในร้อย หรือ1ในล้านแบบนี้ ได้จากที่ไหนอีก?

ขอโทษนะ ที่ผมเห็นแก่ตัว ไม่คำนึงถึงความรู้สึกของคนอื่นเลย
แต่ใครกันล่ะที่เป็นคนสอนผมว่า ควรจะแสดงออกว่ารักมากแค่ไหน ก่อนที่จะสายเกินไป

 

 

ถึงไม่อยากอ่าน ก็จะเขียนล่ะ



ตอนนี้จขบ.กำลังจะป่วยเป็นไข้หวัดสองพันแปดจุดห้าล่ะ
เริ่มเจ็บคอและมีไข้นิดหน่อย หลังจากปวดหัวนิดๆเมื่อคืน
วันนี้แวะไปทานมื้อกลางวันที่คณะแพทย์หน่อยก็ดีเหมือนกัน ^^"

 

Happy Birthday 23th Junnosuke-kun

posted on 29 Nov 2008 20:25 by youtiao  in doujiang

 


"พอแล้วล่ะ อย่ามายุ่งกับผมเลย" ผมพูดออกไปทั้งๆที่ยังไม่พร้อม น้ำตาไหลเป็นสาย อย่างไม่มีทีท่าว่าจะหยุดยั้ง
"อย่าพูดแบบนี้ซิ อย่าพูดแบบนี้เลยนะ ขอร้องล่ะ" น้ำเสียงเธอสั่นคลอนลงไปอีก และดูเหมือนว่า ความทุกข์จะถาโถมใส่เราทั้งคู่มากขึ้นเรื่อยๆ
"แล้วจะให้ผมทำยังไง ในเมื่อ........" ผมกลั้นหายใจอีกครั้ง ก่อนจะที่จะพูดไป "...... คนที่คุณเลือก ไม่ใช่ผม"
"ฉันไม่รู้ ... ไม่รู้ ไม่รู้ ไม่รู้ !!!"
......................
..............
......


เวลาผ่านไปนานแค่ไหนกันนะ กว่าผมจะกลับมาเป็นผู้เป็นคนได้อย่างนี้ ... มันนาน แค่ไหน กันนะ ... ที่ผมถูกเธอทิ้งไว้แบบนี้ ไม่เคยแม้แต่จะกลับมาเหลียวแล ... เวลาผ่านไปนานแค่ไหนกันนะ เราถึงได้กลับมาคุยกันอีกครั้ง ... 1 ปี แล้วซินะ

"ฉันยังตัดใจจากเธอไม่ได้" .... คำพูดง่ายๆจากปากของเธอ

ถ้าหากผมเข้มแข็งมากกว่านี้ซักหน่อย ถ้าหากว่าผมเข้มแข็งมากพอที่จะปฏิเสธเธอได้ ... มากพอ ที่จะตัดใจจากเธอได้ ... ผมก็คงไม่ต้องเจ็บอยู่อย่างนี้

"คุณพูดแบบนี้ได้ยังไง ในเมื่อคุณเองเป็นฝ่ายเดินไปจากผม" ..... และผม ก็ยังจดจำวันนั้นได้เป็นอย่างดี
"อย่าซ้ำเติมกันได้ไหม? ฉันรู้ตัวว่าทำผิดไป ฉันขอโทษ ฉันเสียใจที่ทำให้คุณต้องตกอยู่ในสภาพนี้" ...... เธอรู้ แต่เธอไม่เคยเข้าใจ
"คุณจะให้ผมทำยังไง ... ในเมื่อคุณยังไม่ได้เลิกกับเขา" ...... นี่ผมคิดผิดรึเปล่านะ ที่พูดคำนี้ออกไป
"เรากลับมาคุยกันเหมือนเดิม ไม่ได้เลยหรอ?"

.......................
.................
.......


"คิดถึงนะคะ ... ฝันดีนะคะ"
"ครับผม"
"นี่จะไม่พูดอะไรหน่อยหรอ?"
"แล้วคุณอยากฟังคำว่าอะไรล่ะครับ?"
"ช่างเถอะ ... ไปนอนแล้วนะ"
"ครับ"

มีคนเคยบอกว่า ผมเป็นคนเย็นชา ... แล้วเธอก็เคยบอกว่า ผมน่ะใจร้าย ... คุณรู้ไหม? ผมน่ะ ยังไงก็ใจร้ายได้ไม่ถึงครึ่งของเธอหรอก

"กลับมาคุยกับผมแบบนี้ ไม่กลัวผมไปฟ้องคนของคุณหรอ?"
"ไม่หรอก ฉันรู้ว่าคุณไม่ใช่คนแบบนั้น"

......................
................
.......


ต่อจากนี้ เราสองคนจะเป็นอย่างไร ในความรู้สึกครึ่งๆกลางๆของเราตอนนี้ ผมเป็นอะไรสำหรับคุณ ... คุณเอาแต่ตั้งคำถามว่า ผมรักคุณไหม? ... แต่ผมเองก็อยากจะถามคุณบ้างว่า .......... "ถ้าคุณรักผม ทำไมถึงทำกับผมแบบนี้"

ผมเคยคิดว่า การตัดความสัมพันธ์แบบไร้เยื่อใยจากคนที่เราเคยรัก มันเป็นเรื่องน่าเสียดาย ... การที่เราจะได้พบใครซักคนที่รักและหวังดีกับเรา ไม่ใช่เรื่องง่ายเลยนะ แล้วทำไม เราถึงต้องทำเหมือนกับว่า แฟนเก่าคือศัตรูที่ไม่อาจจะญาติดีด้วยได้อีก ... ผมปล่อยให้ความรู้สึกดีๆที่ยังมีให้คุณครอบงำหัวใจผมอีกครั้ง ผมปล่อยให้คุณกลับเข้ามาทำร้ายผมอีกครั้ง จนบางครั้ง ผมก็สงสัยว่า "การที่คนรักจากไปตลอดกาล กับ การที่เธอกลับมาบอกรักเราอีกครั้ง ในสถานการณ์ก้ำกึ่งแบบนี้ ... แบบไหนมันเจ็บปวดน้อยกว่ากันนะ?"

.......................
..............
.....


ผมรักคุณนะ ... รักและหวังดีกับคุณมาตลอด
แล้วผมก็รู้ว่า เราไม่มีทางกลับมาเป็นเหมือนเดิมได้อีกแล้ว
ถึงแม้ว่า ลึกๆในใจ ผมจะต้องการคุณมากแค่ไหนก็ตาม
การเฝ้ารอให้คุณเข้ามาหา มันน่าทรมานไม่ต่างจาก ช่วงเวลาที่เราต้องจากกันเลย

ผมเองก็ขี้ขลาดเกินไปที่จะเข้าไปหาคุณเอง เพราะผมไม่รู้ว่า ผมจะทนรับความรู้สึกผิดหวัง เมื่อคุณไม่ต้องการผมในตอนนั้น ได้ไหม?

เราเคยรักกัน และ ยังคงรักกัน อยู่รึเปล่า?
คุณยังต้องการผมอยู่รึเปล่า?
แล้วผม ยังมีสิทธิ์ที่จะรักคุณ อยู่ไหม?
...... ผมไม่เคยมั่นใจ

 

 

今日は田口淳之介くんの誕生日んだ。
23歳にならったから、おめでとうね~

ปีนี้ไม่ได้ทำรูปจุนโนะเลย เพราะว่าสภาพจิตใจไม่พร้อม แหะๆ
ยังไงก็อยากให้จุนโนะมีความสุขมากๆ แล้วก็เปี่ยมด้วยรอยยิ้มตลอดไปเลยน้า
♥♥ เลิฟเลิฟ ♥♥

สูญเสีย

posted on 12 Aug 2008 00:03 by youtiao  in doujiang

สูญเสีย


คำนี้มันฟังดูเจ็บปวดจัง ...
อาจเป็นเพราะมันไม่ใช่แค่สิ่งใดสิ่งหนึ่ง แต่มันมีผลกับอารมณ์ ความรู้สึก ความทรงจำ ... สิ่งใดสิ่งหนึ่งนั้นมีคุณค่า มีความสำคัญกับเรา จึงต้องใช้คำว่า "สูญเสีย"

ญาติพี่น้อง คนรัก เพื่อนสนิท หรือของสำคัญ
บางสิ่งที่ไม่มีวันหวนกลับคืนมาเป็นของเราได้อีก


ทุกครั้งที่ผมอกหัก มันต้องใช้เวลานานมากขึ้นๆทุกทีในการทำใจ ผมเสียคนรักไปเมื่อประมาณ 1 ปีก่อน  หลังจากนั้นผมก็ยังเก็บของสำคัญระหว่างเราเอาไว้ ทั้งรูปถ่าย ของขวัญ จดหมาย เสื้อผ้า แล้วก็ใช้ชีวิตอยู่กับของเหล่านั้นมาตลอด ผมไม่ต้องการที่จะทำลายของเหล่านั้น เพียงเพื่อที่จะทำให้ผมลืมเธอได้ เพราะผมรู้ดีว่า ไม่ว่าจะอย่างไร ทุกๆอย่างนั้นขึ้นอยู่กับหัวใจของผมเอง ผมเพียงแค่ปล่อยให้เวลาผ่านไปเรื่อยๆ จนเมื่อถึงวันหนึ่ง ผมอาจจะสามารถยืนมองหรือหยิบสิ่งของเหล่านั้นขึ้นมา โดยที่ไม่รู้สึกเจ็บปวดใดๆอีกแล้ว

ของเหล่านั้นล้วนมีคุณค่าทางจิตใจ ของเหล่านั้นล้วนเต็มไปด้วยความทรงจำที่ดี
ของเหล่านั้น เมื่อสูญหายไปแล้ว ไม่มีสิ่งใดจะมาทดแทนคุณค่าของมันได้

ที่ห้อยโทรศัพท์มือถือที่เธอซื้อให้ผม แตกออกจากกันเมื่อ 7 เดือนก่อน
คอมพิวเตอร์โน๊ตบุคที่เราเคยใช้บันทึกความทรงจำร่วมกัน ถูกฟอร์แมทเมื่อเดือนที่แล้ว
ดินสอกดที่เธอซื้อให้ผม ตกหายไปเมื่อเดือนที่แล้ว
โทรศัพท์มือถือที่เต็มไปด้วยข้อความและรูปถ่ายของเรา ... หายไป วันนี้

ของสำคัญระหว่างเธอกับผม ค่อยๆสูญหายไปทีละอย่างๆ คงเหลือไว้แต่ภาพความทรงจำที่เป็นจริงอยู่ในส่วนลึกของหัวใจผม นับวันก็ยิ่งลางเลือน อีกไม่นานก็คงจางหาย  แต่ความรู้สึกของผมนั้น กลับยังชัดเจนอยู่เสมอ ... ซักวันเธอคงลืมว่า เราเคยรักกัน เหมือนอย่างที่เธอทำอยู่ทุกวันนี้ ซักวันหนึ่ง คงจะเหลือแค่ผมที่ยังจดจำเรื่องราวต่างๆได้ หรือความทรงจำเหล่านั้นอาจกลายเป็นเพียง 'สิ่งที่ผมจินตนาการขึ้นเอง'


"There ain't no way you can hold on to something that wants to go, you understabnd? You can only love what you got, while you got it." Because of Winn-Dixie (2005)